آیین زندگی
امروز یه نفر توی گودریدز بهم پیام داد تا در مورد کتاب مشورت بگیره؛ رفتم سراغ ریویوهای کتاب «خاطرات سفیر» که البته خوندنش رو هیچ وقت تموم نکردم، چون خیلی شبیه کتاب «دختران آفتاب» بود.
یه نفر که البته ریویوش یکی از پُر لایکترین ریویوهای این کتاب بود، با «اینطوری به من نگاه نکنین! من برای ارائه کتاب توی درس آمادگی دفاعی مجبور شدم بخونمش!» ریویوش رو شروع کردهبود و بعد توصیه کردهبود کلاً کتاب رو نخونین و درخت حروم شده پاش و الوبل.
۵۱ نفر (که عدد نسبتاً بالایی توی گودریدز فارسی حساب میشه) هم بدون اینکه یه خط از کتاب رو بخونن لایک کرده بودن.
من کتاب رو خوندم، ماجرای کتاب اینه که خانم نیلوفر شادمهری میره فرانسه دکتری بگیره. مثلاً در مورد حجاب و چه میدونم دین و حقوق زنان در اسلام ازش سوال میکنن و این جواب میده. نویسنده همین ماجراها رو نوشته. کتاب بدی هم نیست اتفاقا، از این لحاظ که دختر ۱۴، ۱۵ ساله «دوست داشتهباشه» جواب یه سری سوالها و دغدغههاش رو بگیره.
داشتم پادکست بیپلاس قسمت «رضاشاه» رو گوش میکردم، علی بندری اینجوری شروع میکنه که موضع همه الان با رضاشاه روشنه، مرگ یا درود. بعد میگه اگه از اونی که میگه مرگ بر رضاشاه بپرسی ۳ تا کار خوب رضاشاه رو بگو و از اونی که رضاشاه رو میپرسته بگی ۳ تا کار بد رضاشاه رو بگو، نتونه جواب بده یعنی متعصبه.
الان به نظرم رضاشاه یه دیکتاتور خاکستریه که اتفاقاً وقتی به ایران حاکم شده که باید میشده، خدمات خوبی هم داشته به کشور، اما خب در نهایت هیچ حاکم و حکومتی اگه «بدی»ش قابل تحمل باشه، ازش عبور نمیشه.
یعنی میخوام بگم دگم بودن و تعصب فقط مربوط به «دین» نیست. چشم بستن روی هر ایدهای و پافشاری روی باو
برچسب:
نویسنده: پارسا رضایی